Poolreis naar een CO2 neutrale stad

door Derk Hueting
Hits: 1028

Vorige week vond de tweejaarlijkse bijeenkomst over het Bredase uitvoeringsprogramma klimaat plaats. Tussen de elektrische voertuigen bij de Makro tijdens de E-drive happening, een van de onderdelen van het klimaatprogramma. Marc Cornelissen, de poolreiziger, was er met een inspirerend verhaal over zijn reis naar de noordpool.

Mooie analogieën met onze tocht naar een CO2 neutrale stad.  We zijn daarin als poolreizigers op weg. We kunnen veel van ze leren, over hoe we leiding geven aan onszelf, aan anderen, over teamgeest, doorzettingsvermogen, strategisch handelen, saamhorigheid, opofferingsgezindheid, vasthouden aan het doel en een ongelooflijk goede voorbereiding. En van het genieten van de tocht, de natuur, van elkaar, van jezelf. Mooi wat Marc daarover zei: dat hij het bijna jammer vond dat ze uiteindelijk het doel haalden!

Marc schetste de situatie dat je op het poolijs je kamp opslaat, gaat slapen en de volgende ochtend via de GPS merkt dat je 4 kilometer bent teruggedreven. Dat is wat de ambitieuze stad soms ook overkomt. Wordt je opeens door landelijk of Europees beleid terug- of opzij geworpen.  Dan moet je in dat bewegend landschap opnieuw koers bepalen naar je doel.

We zijn samen bezig van Breda een energie neutrale stad te maken.  Er gebeurt van alles, tientallen projecten lopen. Natuurlijk klopt wat Marc zei: mooi om te zien dat er in Breda samen hard aan al die projecten wordt gewerkt. Maar de vraag is of dat werkelijk zo is en of het ook zoden aan de dijk zet. Er werd een grafiekje gepresenteerd waaruit blijkt dat de uitstoot van CO2 in Breda daalt. Of dat komt door een zachte winter of door het klimaatprogramma werd me niet duidelijk, maar hij daalt.

Een vraag die zich opdringt na het verhaal van Marc: doen we werkelijk wat binnen ons vermogen ligt om het doel te halen? Hebben we daar net zoveel  voor over als de poolreizigers. Gaan  we door als het 40 graden onder nul is, we doodmoe zijn, nog een onverwacht obstakel tegenkomen en we volgens plan vandaag toch nog 5 kilometer verder moeten. De poolreizigers gaan door, niet omdat ze onnodig risico nemen (het gaat allemaal zeer zorgvuldig, weloverwogen), maar omdat ze een drive hebben om het doel te halen, goed voorbereid zijn, en een team zijn. En wat doen wij?

Onze noordpool is de CO2 neutrale stad. We willen er in 2044 aankomen.  De omstandigheden zijn lastig, de route kent vele obstakels, overnachtingplaatsen zijn niet vooraf geboekt. We zijn net als de poolreizigers op elkaar aangewezen. Voor het gemak stellen we dat de drive er is en dat iedereen wil mee wil. Bij beide aannames zijn nog wel kanttekeningen te plaatsen, misschien iets voor een volgend blog. Want waar ik naar toe wil is het volgende: de poolreizigers nemen een minimum aan bagage mee, het is tot op de gram uitgezocht en alles wat overbodig is, zelfs een schone onderbroek, wordt thuisgelaten. En de spullen die ze meenemen zijn ‘state of the art’ en uitgebreid getest.

En wij? Wij willen alles meenemen op onze reis!  We vragen ons niet af wat we echt nodig hebben, we hebben onze bagage niet nog een keer doorgespit om alle overbodige ballast thuis te laten.  Onze welvaart, onze economische groei, al onze verworvenheden, ze moeten allemaal mee. Zo staan we aan de vooravond van onze tocht. We zakken bij voorbaat al bijna door onze hoeven van alles wat er in de rugzak mee moet aan overbodig spul of aan ouderwetse zware uitrusting. We hebben wel al wat uit de rugzak gegooid, maar nog lang niet genoeg.  Naomi Klein vat het in haar nieuwe boek ‘No Time’ zo samen: ‘We mediteren, kopen biologisch voedsel en doen de auto de deur uit. Maar we vergeten het systeem te veranderen dat de crisis onvermijdelijk maakt.’

Intussen smelt de ijsschots waar we ons basiskamp hebben opgeslagen. We moeten wel op pad! Hoog tijd dus om onze bagage nog eens goed uit te kammen en thuis te laten wat we niet nodig hebben en alleen dat mee te nemen wat we echt nodig hebben!

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.

Reacties